Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
29 postów 897 komentarzy

Orzeł w cierniowej koronie

Mariusz G. - Prawdziwy mężczyzna to nie ten który odnosi same sukcesy, ale ten , który nie boi się ponieść klęski w słusznej sprawie.

Dla Grzegorza (i Andrzeja)

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Ten wpis dedykuję Panu Socjologowi . Oto jak ja walczę z sądami. Moje pisma oczywiście nie są majstersztykiem , bo pisane pod wpływem przymusu wewnętrznego i emocji, ale nie chodzi tu o ich jakość, ale o ogólną zasadę.

 

 

 

1.POZEW

Babańce, dn. 08.05.2017

 

Sąd Rejonowy w Białymstoku

I Wydział Cywilny

ul. Mickiewicza 103

15-950 Białystok

 

 

Powód: Mariusz Głowiński,…

 

 

Pozwany: Skarb Państwa

 

Wartość przedmiotu sporu:900,00zł

 

 

Pozew

 

Działając w imieniu własnym wnoszę o :

 -zasądzenie na rzecz powoda kwoty 900,00złtytułem naprawienia szkody , za bezprawne  nakazanie powodowi przez Sąd Okręgowy w Białymstoku państwa zapłaty tej kwoty  na rzecz Izby Celnej w Białymstoku.

- ustalenie właściwego statio fisci

- przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność powoda

 

UZASADNIENIE

 

Państwo Rzeczypospolita Polska działając na podstawie Konstytucji z 02 kwietnia 1997 zobowiązane jest do podejmowania takich działań władczych w ramach swego imperium, które zapewniałyby przestrzeganie wobec obywateli ich praw wynikających z zapisów ustawy zasadniczej. Do takich praw należy m.in. szeroko rozumiane prawo do dobrej administracji oparte na zawartym w preambule Konstytucji RP zapisie:  "działaniu instytucji publicznych zapewnić rzetelność i sprawność", w tym prawo do sądu na zasadach nakreślonych przez art. 45 i art. 178 ustawy zasadniczej.

 W konkretnym przypadku powoda oznacza to, że realizacja konstytucyjnego prawa do sądu nie może narażać go na koszty nie wynikające bezpośrednio, bądź pośrednio z ustawy, bądź będące wynikiem działań sędziów sprawujących wymiar sprawiedliwości, niezgodnych z ustawą.

Do takich działań doszło w dniu 27 marca 2014 kiedy to sąd okręgowy w Białymstoku wydał wyrok o sygn. V Pa 16/14 wbrew art. 385(Sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna)

W uzasadnieniu tego wyroku czytamy:

"Apelację od tego wyroku wniósł powód.(...)           Zaskarżając wyrok w całości, powód zarzucił naruszenie prawa materialnego przez Sąd I instancji, polegające na błędnym ustaleniu terminu wymagalności roszczeniai wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie dochodzonej w pozwie kwoty, a także o zasądzenie kosztów procesu." 

oraz "Sąd Okręgowy zwarzył, co następuje:(...)Jeżeli chodzi o ocenę prawną rozstrzygnięcia zarzut skarżącego jest uzasadniony o tyle, że faktycznie Sąd I instancji postawił znak równości między datą złożenia wniosku przez funkcjonariusza celnego o dopłatę do wypoczynku, a terminem wymagalności tego świadczenia."

 

Z uzasadnienia wyroku wynika więc, że :

-przedmiotem rozstrzygnięcia sadu pierwszej instancji było ustalenie terminu wymagalności świadczenia

-powód zarzucił rozstrzygnięciu błędne ustalenie tego terminu (podnosząc jedynie ten zarzut)

- sąd II instancji uznał zasadność podniesionego przez powoda zarzutu

- sąd II instancji uznał bezzasadność argumentów podnoszonych przez stronę przeciwną

W tej sytuacji zastosowanie podstawy prawnej w postaci art. 385 KPC jest sprzeczne z zawartą w tym przepisie normą ustawową, czego konsekwencją tego jest błędne rozstrzygniecie co do obciążenia kosztami procesu w kwocie 675 zł (za obie instancje)

 

Ponadto w dniu 26 marca 2015 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku wydał wyrok w sprawie V Pa 11/15, którym obciążył powoda kwotą 225 złotych. Podstawą przeprowadzonego postępowania i kończącego je rozstrzygnięcia była rzekoma skarga powoda o wznowienie postępowania w sprawie V Pa 16/14 . Tymczasem pismo wniesione przez powoda, działającego bez profesjonalnego pełnomocnika, nie było skargą o wznowienie w rozumieniu art.409KPC (Skarga o wznowienie powinna czynić zadość warunkom pozwu oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.)

gdyżnie zawierała wymaganego przepisem wniosku.

Nie było więc podstaw formalnych do przeprowadzenia postępowania sądowego, a tym samym wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

W opisany powyżej sposób Rzeczypospolita Polska działając poprzez swe imperium w postaci władzy sadowniczej w sposób jawnie sprzeczny z Konstytucją, naraziła powoda na straty finansowe w kwocie 900 zł, w konsekwencji powodując bezprawne wzbogacenie Skarbu Państwa i na mocy art. 415KC zobowiązana jest do ich naprawienia.

 

 

WEZWANIE

 

 

Babańce, dn. .05.2017

 

Sąd Rejonowy w Białymstoku

XI Wydział Cywilny

ul. Mickiewicza 103

15-950 Białystok

 

 

Powód: Mariusz Głowiński, ……

 

 

Pozwany: Skarb Państwa

 

Sygn. XI C 1217/17

 

Wartość przedmiotu sporu:900,00zł

 

 

    Odpowiedź na wezwanie z dnia 18.05.2017

Odpowiadając na wezwanie do usunięcia braków , wyjaśniam:

  1. Adres pozwanego: Rzeczypospolita Polska
  2. Zgodnie w orzecznictwem SN to na sądzie spoczywa obowiązek czuwania nad prawidłowością określenia statio fisci :

Według art. 34 k.c., Skarb Państwa jest w stosunkach cywilnoprawnych
podmiotem praw i obowiązków, które dotyczą mienia państwowego nie należącego
do innych państwowych osób prawnych. Każda zatem czynność cywilnoprawna
takiej państwowej jednostki organizacyjnej jest de iure civili czynnością Skarbu
Państwa, bowiem jednostki te działają na rachunek Skarbu Państwa. Dodać należy,
że Skarb Państwa, będąc substratem Państwa, jest jednolitą i scaloną instytucją,
stanowiącą jeden podmiot, nie mający odrębnych organów.
Materialnoprawna konstrukcja jednolitości Skarbu Państwa, jako osoby
prawnej, wywiera w sferze przepisów proceduralnych ten skutek, że określenie w
pozwie jednostki organizacyjnej Państwa (statio fisci) nie wpływa na oznaczenie
osoby pozwanego, którym zawsze pozostaje Skarb Państwa. Stanowisku temu Sąd
Najwyższy wielokrotnie dawał wyraz w publikowanych orzeczeniach (przykładowo:
wyrok z dnia 13 kwietnia 1983 r., IV CR 66/83, OSNCP 1984, nr 1, poz. 5 lub wyrok
z dnia 11 maja 1999 r., I CKN 1148/97, OSNC 1999, nr 12, poz. 205).
W wyroku z dnia 11 stycznia 1974 r., II CR 685/73 (OSNCP 1975, nr 1, poz.
10) Sąd Najwyższy stwierdził, że w sytuacji gdy strona, pozywając prawidłowo
Skarb Państwa, wadliwie określa państwową jednostkę organizacyjną, z której
działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, a w sprawie powinna występować
inna państwowa jednostka organizacyjna, uzupełnienie braku w zakresie
prawidłowego określenia strony pozwanej powinno nastąpić w płaszczyźnie
właściwej reprezentacji (art. 67 § 2 k.p.c.), przy czym sąd powinien z urzędu
czuwać nad tym, aby Skarb Państwa był w postępowaniu sądowym
reprezentowany w sposób prawidłowy.”

Mając na uwadze powyższe, powód nie będąc profesjonalistą , nie widzi potrzeby podejmowania samodzielnych i być może nieudolnych prób określenia właściwego statio fisci, skoro i tak na sądzie spoczywać będzie obowiązek weryfikacji i korekty tych ustaleń.

  1. Odnośnie zawartego w wezwaniu pytania , powód informuje iż swoje zastrzeżenia zgłaszał pisemnie Prezesowi Sądu Okręgowego w Białymstoku, jednak nie uzyskał merytorycznej odpowiedzi, co zdecydowanie zamknęło drogę do jakichkolwiek działań zmierzających do pozasądowego rozstrzygnięcia „sporu”.

Jednocześnie w związku z art. 7 Konstytucji RP zwracam się z prośbą o podanie podstawy prawnej zawarcia w wezwaniu do usunięcia braków formalnych pozwu , żądania , o którym mowa w pkt 3 niniejszego pisma. (tu dałem ciała , trochę)

Babańce, dn. 11.06.2017

 

Sąd Rejonowy w Białymstoku

XI Wydział Cywilny

ul. Mickiewicza 103

15-950 Białystok

 

 

Powód: Mariusz Głowiński,….

 

 

Pozwany: Skarb Państwa

 

Sygn. XI C 1217/17

 

Wartość przedmiotu sporu:900,00zł

 

 

   Zażalenie na zarządzenie z dnia 01 czerwca 2017 w przedmiocie zwrotu pozwu

Pismem z dnia 18.05.2017 Sąd Rejonowy w Białymstoku wezwał powoda do usunięcia braków formalnych pozwu. W odpowiedzi powód dokonał wymaganej opłaty oraz precyzyjnie ustosunkował się do pytania odnośnie ewentualnej próby przedsądowego rozwiązania „sporu”. Ponadto w sposób możliwie pełny określił dane pozwanego , jakim jest Skarb Państwa. Mimo to sąd zdecydował o zwrocie pozwu, z zasadnością czego powód nie może się zgodzić.

Ustawa Kodeks Postępowania Cywilnego w art. 126 i 187 określa wymogi formalne stawiane pozwowi. Jednocześnie z art.Art. 130§1k.p.c. ( Jeżeli pismo procesowe nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych lub jeżeli od pisma nie uiszczono należnej opłaty, przewodniczący wzywa stronę, pod rygorem zwrócenia pisma, do poprawienia, uzupełnienia lub opłacenia go w terminie tygodniowym. Mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym.) wynika, iż :

  1. Normodawca dzieli uchybienia formalne na takie , które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu i „ oczywiste niedokładności” , czyli uchybienia formalne , które nie uniemożliwiają sądowi rozpoczęcie właściwego procedowania w sprawie
  2. W przypadku uchybień istotnych, tzn. uniemożliwiających nadanie pismu właściwego biegu sąd winien wezwać stronę do ich uzupełnienia we właściwym terminie pod rygorem zwrotu pozwu.

Oczywistym jest więc , że intencją art. 130 k.p.c. jest zapewnienie takiego stopnia precyzji i zupełności pism procesowych by sąd był pewien właściwości podejmowanych na podstawie tych pism działań. W żadnym razie przepisy te nie mogą stanowić podstawy do szukania przez sądy pretekstu w sytuacji gdy wnoszona sprawa może się okazać dla nich niewygodna , bądź nie dość mało skomplikowana. Dlatego też sąd nie może wzywać powoda pod rygorem zwrotu pozwu do spełnienia warunku niemożliwego do spełnienia, który w dodatku nie ma żadnego wpływu na dalszy bieg sprawy. Zatem żądanie od powoda  podania adresu pozwanego , którym jest Skarb Państwa w sytuacji, gdy doktryna i judykatura wyraźnie wskazują , że takowy nie istnieje, albowiem nie mając siedziby , nie można mieć adresu (wyrok SN III CZP 14/13 : Jest to szczególna osoba prawna, która personifikując państwo nie ma siedziby, ani organów w rozumieniu art. 38 k.c.) Ponieważ osoba prawna działa przez swe organy, a Skarb Państwa takich nie posiada nie jest możliwych toczenie z nim mediacji i trudno wyobrazić sobie na czym mediacje z „substratem” państwa prawnego w zakresie stosowania prawa miałyby polegać. Również żądanie podania „jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa , którą powód pozywa”, nie znajduje umocowania w obowiązującym systemie prawnym. Kwestie właściwej reprezentacji określa art.67k.p.c. i jak wielokrotnie podkreślał SN zapewnienie jej jest obowiązkiem sądu. Zgodnie z art.Art. 29powód winien wnieść powództwo według siedziby jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa, z której działalnością wiąże swe roszczenie, a ponieważ jednostką tą jest Sąd Okręgowy w Białymstoku, w ocenie powoda słusznie dokonał oceny właściwości miejscowej sądu . Jednocześnie zaznaczyć trzeba , że powód w żadnym razie nie rozumie przez to , że pozywa Sąd Okręgowy w Białymstoku i nie może sprostać oczekiwaniu sądu, by jednostkę tę określić mianem pozwanego. Powód nie może ulec zastosowanemu przez sąd naciskowi i wymienić jako osobę pozwaną inny podmiot , niż to był uczynił.

Reasumując:

- sąd zarządził zwrot pozwu, mimo iż nie wezwał powoda do uzupełnienia braków pod rygorem zwrotu

- powód odpowiadając na wezwanie sądu  z dnia 18.05.2017 spełnił wszystkie żądania , które były obiektywnie i zgodnie z prawem możliwe do spełnienia

- po uzupełnieniu pozew nie zawiera braków uniemożliwiających uzyskanie przez niego właściwego biegu.

Wobec powyższego stawiane wobec powoda żądania stanowią, w jego ocenie naruszenie art. 31 ust.2 i 3 oraz art.45 Konstytucji RP  i w połączeniu z uchybieniem formalnym pisma  z dnia 18 maja 2017 (brak określonego rygoru) skutkują bezzasadnością zaskarżonego zarządzenia.

 

 

KOMENTARZE

  • Zażalenie
    Jelenia Góra, dnia 19 czerwca 2017 r.
    Grzegorz Niedźwiecki
    ul. Działkowicza 19
    58-506 Jelenia Góra
    Sąd Rejonowy
    w Jeleniej Górze
    I Wydział Cywilny
    Dotyczy: sygn. akt I Co 441/16

    Zażalenie…
    od postanowienia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny z dnia 5 czerwca 2017 r. nakładającego na Grzegorza Niedźwieckiego grzywnę w kwocie 2.000 zł i wezwanie do poświadczenia nieprawdy

    Wnoszę o:
    1. nałożenie surowszej grzywny w wysokości 27.100 zł i zamienienie jej na areszt 180 dni celem zaoszczędzenia strat Skarbu Państwa w wyniku niepotrzebnej przewlekłości, ponieważ „dłużnik” nie wykona żadnych egzekucji,
    2. wezwanie wierzyciela do uiszczenia zaliczki na areszt dłużnika i wyżywienie przez cały okres aresztu dłużnika na podstawie art. 1056 § 3 k.p.c.,
    3. rozważenie uczciwego rozpatrzenia wniosku wierzyciela z dnia 26 listopada 2015 r., bądź
    4. unieważnienie postępowania I Co 441/16 na podstawie art. 379 pkt. 5) k.p.c.
    Uzasadnienie
    • Siedem razy nakładano grzywny na Grzegorza Niedźwieckiego o łącznej wysokości 27.100 zł we wcześniejszym postępowaniu egzekucyjnym I Co 3259/08 w tożsamej sprawie.
    • Siedem razy stawiano na baczność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze nakazem wykonania aresztu Grzegorza Niedźwieckiego.
    • Siedem razy zarządzono Komendzie Miejskiej Policji nakaz przymusowego doprowadzenia Grzegorza Niedźwieckiego do Aresztu Śledczego w Jeleniej Górze.
    • Siedem razy nakazano Dyrektorowi Aresztu Śledczego przyjęcie Grzegorza Niedźwieckiego do izolacji na 180 dni.
    Grzywny podlegają dobrowolnej wpłacie przez dłużnika, a areszt jest uzależniony od uiszczenia zaliczki przez wierzyciela i wyżywienie przez cały okres aresztu dłużnika (art. 1056 § 3 k.p.c.).
    Dłużnik nie zapłaci niesłusznych grzywien, bo to już ćwiczyliśmy w postępowaniu I Co 3259/08, więc prędzej czy później trzeba będzie zamienić je na areszt.
    Wierzyciel nie zapłaci zaliczki na areszt, bo nie ma gwarancji, że dłużnik mu zwróci pieniądze (patrz wniosek o ponowne wezwanie dłużnika do wykonania czynności z dnia 26 listopada 2015 r.).
    Kłania się etyka sądowa i ekonomika postępowania oraz zasady współżycia społecznego (art. 5 k.c.).

    Skoro wierzyciel (czy Sąd) nie chce iść właściwą, skuteczną drogą w trybie art. 1049 k.p.c., chce tylko narazić siebie, dłużnika i Skarb Państwa na niepotrzebne straty, podważyć autorytet państwa (władzy sądowniczej) stosując obstrukcję, to dla samej logiki, zdrowia rodziny dłużnika i pieniędzy podatników, proszę przyspieszyć tok postępowania. Wyrażam wolę realizacji pkt. 1 wniosku (sąd związany jest wnioskiem). Zaoszczędzi wierzyciel, bo nie będzie musiał siedem razy płacić po 100 zł (opłaty sądowej i kosztów zastępstwa). Mogę się założyć o bukiet kwiatów (przyniosę w asyście dziennikarzy – nie torta), że narazicie po raz kolejny państwo polskie na straty będąc lokajami głupa rżnących. Gwarantuję wam, że zamienicie 2.000 zł na cztery dni aresztu, uruchomicie ponownie Komornika Sądowego, Komendę Miejską Policji i Dyrektora Aresztu na darmo. Służby trzeba opłacić, powinien to pokryć wierzyciel, który was do tego na darmo zmusza. A tak naprawdę Sąd powinien to pokryć, bo to są jego przewiny. Sąd jest związany przepisami prawa (wszelkiego) i winien postępować etycznie i skutecznie, a nie podejmować decyzje dowolne, umyślne, szkodliwe i ekspiacyjne. To jest złośliwy, niezasadny terroryzm. Barbarzyństwo, a nie rozwiązywanie problemów. W demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej nie może być złego prawa (konstytucyjna zasada). Są tylko źli ludzie. To jest sabotaż wśród autorytetów moralności. To jest nadużycie władzy i swobody.
    Ad. 3
    Wierzyciel nie związał sądu żądaniem, co do sposobu egzekucji we wniosku z dnia 26 listopada 2015 r. Nie wskazał, nie narzucił konkretnej podstawy prawnej. Wniósł jedynie o wezwanie dłużnika Grzegorza Niedźwieckiego do wykonania zobowiązania do zamieszczenia w mediach publicznych przeprosin.
    Zgodnie z treścią art. 1049 k.p.c., - sąd, w którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela wezwie dłużnika do jej wykonania w wyznaczonym terminie, a po bezskutecznym upływie terminu udzieli wierzycielowi umocowania do wykonania czynności na koszt dłużnika.
    Drugi akapit wniosku brzmi:
    „W razie ponownego niewykonania przez dłużnika czynności – wnoszę o zastosowanie środków w celu wyegzekwowania obowiązku nałożonego na dłużnika prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, sygn. akt I C 1062/08.”
    Art. 1049 k.p.c. idzie naprzeciw żądaniom wierzyciela, w pełni wypełnia żądania wniosku wierzyciela.
    Dalsza informacja nie ma znaczenia, informacja to nie wniosek.
    Kolejne wnioski były następstwem pierwotnego błędu sądu.

    Trzymając się zasady ne bis in idem, proszę rozważyć pkt. 4 niniejszego wniosku, ponieważ zostałem z obrazą przepisów prawa materialnego i procesowego pozbawiony możności obrony swych praw i zachodzi przesłanka nieważności postępowania:
    • Prezes Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze wbrew prawu pokrzywdzonego do informacji procesowej nie udzielił mi odpowiedzi, czy w świetle ustanowionego prawa egzekucja czynności niepieniężnych, opublikowania ogłoszenia w mediach publicznych jest czynnością zastępowalną, czy niezastępowalną?
    • Sąd Rejonowy i Okręgowy w Jeleniej Górze nie uznaje dyrektyw uchwały Sądu Najwyższego - III CZP 23/06 nakazujących egzekucję „sądowych przeprosin” w trybie art. 1049 k.p.c. oraz wykładni postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1988 r., III CRN 429/88:
    Jeżeli sąd jako organ egzekucyjny, po rozpoznaniu sprawy na skutek wniosku wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji w celu wykonania czynności objętej tytułem wykonawczym, dojdzie do przekonania, że zasadna jest egzekucja z innej podstawy prawnej, niż tego żądał wierzyciel, to tenże sąd stosuje środki przymuszające przewidziane we właściwym przepisie, bez względu na treść wniosku wierzyciela. Jeśli sąd nie może w tym akurat wypadku wchodzić w buty wierzyciela, to istnieje orzecznicza droga prawna oddalenia niezasadnego wniosku.

    Stosowanie zasad reliktowego przepisu art. 1050 k.p.c. i akceptowanie obstrukcji wierzyciela (?) prowadzi do nikąd. Albo sąd zmusi wierzyciela do otrzymania zadośćuczynienia wykonując czynność przeprosin na koszt dłużnika, ewentualnie do zapłacenia zaliczki na areszt i ukarania dłużnika, albo unieważni postępowanie nieegzekwowalne. W tym stanie rzeczy, wierzyciel czyni wielkie szkody sądowi i wpuszcza go w maliny. To są wymuszenia przemocą lub groźbą czynności sądu (art. 232 k.k.) oraz niestosowanie się do orzeczonych przez sąd zakazów i nakazów (art. 244 k.k.), nie mówiąc nic o wpędzaniu temidy w straty moralne i materialne.
    Szanowne panie i panowie sędziowie. Dajecie się ośmieszać radcom prawnym, którzy doją tylko i rolują naiwnego dilera opla, bo taki jest ich cel, sposób na życie. Pozwalając sobą manipulować i dając sobie narzucić prywatne prawo, niszczycie budżet państwa (art. 296 § 3 k.k.) i eksterminujecie obywateli (art. 246 k.k.). Nadużywacie władzy. Proszę rozważyć sens stosowania prawa przekory i prawa pięści w demokratycznym państwie prawnym,…
    Posłowie
    I. Niniejsze zażalenie jestem zmuszony skierować również do Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze, celem wszczęcia śledztwa w sprawie przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariuszy (SSR Paweł Woźniak, SSO Beata Kostaś, SSO Beata Glazar, SSO Alicja Izydorczyk), którzy twierdzą, że obowiązek wymieniony w pkt. I wyroku z dnia 3 września 2008 r. jest czynnością niezastępowalną lub że narzucił im to wierzyciel. Odmowa wszczęcia śledztwa lub umorzenie dochodzenia będzie współudziałem w poświadczeniu nieprawdy, bo jest tylko jeden sposób egzekucji czynności niepieniężnych (sądowych przeprosin), co stwierdził Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06. Jest to czynność zastępowalna i należy ją egzekwować na zasadach określonych w art. 1049 k.p.c. Nie jest to czynność namalowania obrazu, tylko czynność prosta, szablonowa, którą może wykonać każda osoba .

    II. Podobne poświadczenie nieprawdy i bezczynność, w tym naruszenie art. 231 k.k. popełnili SO Piotr Gregier /spr./, SO Alicja Izydorczyk, SO Urszula Wiewióra – manipulując w postanowieniu II S 8/17 z dnia 11 maja 2017 r., że w myśl art. 14 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (dalej: ustawa), skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływie 12 miesięcy, podczas gdy w sprawie egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego – po upływie 6 miesięcy, od daty wydania przez sąd orzeczenia, o którym mowa w art. 12 ustawy. To jest właśnie nieznajomość przepisów prawa lub dowolne ich stosowanie. Monit, wbrew art. 14 ust. 2 ustawy, gdzieś się zapodział w Sądzie.

    III. Za wyżej wskazane uchybienia służbowe, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu, w szczególności wymienieni sędziowie manipulujący uchwałą SN oraz art. 14 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, winni odpowiedzieć dyscyplinarnie w myśl art. 109 § 1 w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. W związku z powyższym proszę przekazać jeden egzemplarz niniejszego zażalenia zgodnie z art. 112 § 1 cytowanej ustawy Z-cy Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu celem rozpoczęcia procedury dyscyplinarnej.

    IV. Na podstawie art. 185 § 1 k.p.c. wzywam Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze do próby ugodowej.


    Nie ważne są numerki i gierki procesowe, tylko obowiązek właściwego, skutecznego rozstrzygnięcia sprawy przez sędziego, zniweczenie skutków dokonanego naruszenia, lub oddalenia niezasadnego wniosku. Wola załatwienia sprawy, stosowania etyki, dobrych obyczajów i przeciwdziałania przewlekaniu postępowania (art. 3, 5 i 6 k.p.c.) lub niewola, co nie mieści się w kryteriach demokracji.
    Art. 82. Obowiązki sędziego w zakresie postępowania
    ________________________________________
    Dz.U.2016.0.2062 t.j. - Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

    § 1. Sędzia jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem sędziowskim.
    § 2. Sędzia powinien w służbie i poza służbą strzec powagi stanowiska sędziego i unikać wszystkiego, o mogłoby przynieść ujmę godności sędziego lub osłabiać zaufanie do jego bezstronności.
    § 3. (uchylony)

    Jeżeli sąd jest związany wnioskiem wierzyciela i jeżeli wierzyciel wskazał niewłaściwy sposób egzekucji, błędny środek prawny, w trybie art. 1050 k.p.c., to sąd miał prawo i obowiązek oddalić taki wniosek wierzyciela (vide I Cz 94/13 - postanowienie z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Elblągu z 2013-02-28).

    Jeżeli macie coś do mnie i nie uznajecie prawa, to spuśćcie mi łomot, ale co zrobiły wam moje dzieci?

    Otrzymują:
    1. Adresat
    2. Prokuratura Rejonowa w Jeleniej Górze
    3. Z-ca Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Apelacyjnym we Wrocławiu

    W załączeniu:
    1. Wniosek Kancelarii Radców Prawnych „Kubacki & Kubacki” z dnia 26 listopada 2015 r. o ponowne wezwanie dłużnika do wykonania czynności.
    2. POSTANOWIENIE z dnia 28 lutego 2013r. Sąd Okręgowy w Elblągu I Wydział Cywilny, Sygn. akt I Cz 94/13.
    3. Wniosek o ściganie przestępstwa uporczywego nękania z dnia 16 czerwca 2017 r.
    4. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06.

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031